โอ้วววว ผมเป็นนักสะสมด้วยนี่หว่า ลืมเลย

 

 

ทุกคนน่าจะมีสิ่งที่ตัวเองเก็บไว้ไม่ว่าจะเป็น เอกสาร ของเล่น แก้วกาแฟ แก้วแหวน ของขวัญจากแฟน หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เราเก็บไว้ และนั่นก็คือการสะสมแล้วครับ เพียงแต่ไม่ได้ขยายผลเพิ่มเติมแค่นั้นเอง

 

ทีนี้ความเป็นนักสะสมของผมมั่ง มันเริ่มขึ้นมาได้ยังไง คิดย้อนกลับไปสมัยเด็กๆ ม่าม้าผมจะค่อยๆเอาของต่างๆออกมาให้ดู ตั้งแต่แหวนแต่งงาน ใบสูติบัตรผม ปฎิทินจีนที่ฉีกวันละแผ่น แต่พอดีมันเป็นวันที่ผมเกิดด้านหลังจดเวลาตกฝากผมไว้ รูปถ่ายขาวดำสมัยม่าม้า สาวๆ รูปคู่ป่าป้ากะม่าม้า ตอนแต่งงาน แม้แต่ รูปผมแก้ผ้านั่งไข่ดำถ่ายรูปตอนสองเดือน เพื่อยืนยันว่าตอนผมเกิดผมเป็นผู้ชาย จนตอนหลังม่าม้าเอาไปอัดรูปใหญ่ใส่กรอบไม้ไว้ประจานไข่ผมเวลาใครมาหาจนผมต้องเอาไปเก็บไว้เอง ทั้งหมดมันเริ่มทำให้ผมรู้สึกอยากเก็บโน้นเก็บนี่เพื่อเป็น landmark ของชีวิตในแต่ละช่วง

 

เริ่มตั้งแต่สมัย ปอ 6 ตอนนั้นไม่ได้คิดเรื่องการสะสม พอดีสมาคมปราบวัณโรค จะมีการขายแสตมป์เพื่อหารายได้เข้าสมาคม ผมก็ซื้อไว้หนึ่งแผง แล้วก็เก็บไว้ใน friend sheet แล้วก็ลืมมันไป และมาเปิดเจอมันอีกประมาณสิบปีให้หลัง

 my-011

 

 

สิ่งที่ผมเริ่มสะสมจริงจังก็คือกระป๋องโค๊ก เริ่มด้วย วันนึงสมัยเรียนปีหนึ่งผมสั่งกินข้าวที่ร้านข้าวแกงในมหาลัย แล้วเพื่อนก็สั่ง Cherry Coke มากิน ผมเห็นขวดมันแล้วปิ๊งมากๆ สวยเนียนใส จะขอซื้อขวดเขา เขาก็ไม่ขาย แฟนผมในตอนนั้นก็เลยบอกว่าเดี๋ยวเอามาให้ ที่บ้านมี ขวด Cherry Coke ขวดนี้ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นการสะสม Coke อย่างจริงจังของผม และเป็นที่ระลึกถึง เอ๋ แฟนคนแรกของผม 555555 ป่านนี้เอ๋คงแต่งงานมีลูกแล้วมั้งเนี่ย ถ้าจำขวดใบนี้ได้ ตอนนี้มันออกลูกออกหลานเต็มบ้านไปหมดแล้วเนี่ย

 

 my-010

ขวด Cherry Coke ขวดนี้ถ้าเทียบราคากับ กระป๋องด้านหลัง คงห่างหลายร้อยเท่า แค่เทียบกับกล่องไม้ขีดข้างๆยังไม่ได้เลย แต่สำหรับผม ใครจะซื้อกระป๋องซื้อไม้ขีด บอกราคามา ถ้าโอผมขาย แต่ขวดใบนี้ ไม่ครับไม่ต้องมาบอกราคา เดี๋ยวเสียดาย 55555

 

หลังจากนั้นผมก็มองหาสิ่งที่เป็นหนึ่งเดียว unique ไม่มีที่ไหนในโลก กูมีคนเดียว แบบที่ชาวบ้านเขาชอบเล่นกัน แต่ตังค์ผมน้อยครับทำไงดี เอาอย่างนี้ดีกว่า ไม่แพง กูมีคนเดียวแน่ๆ

my-002

จดหมายจากที่ต่างๆ จ่ายหน้าซองถึงตัวผมเอง ไม่มีใครมีแน่ๆ ชัวร์

ซองนี้จากฮองกง ลงวันที่ วันแรกที่ฮองกงกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของประเทศจีน ผมน่าจะมีอีกฉบับก่อนวันนี้หนึ่งวัน คือวันสุดท้ายที่ฮองกง เป็นเมืองเช่าของอังกฤษ น่าเสียดายไม่มี

เวลาผมไปไหนก็จะเขียน postcard ส่งมาหาตัวเองไม่ว่าจะเป็นสมุย, เสม็ด, ภูกะดึง จนเพื่อนๆเริ่มส่งตาม ก็ดี ไว้เป็นที่ระลึกหลังจากไปเที่ยว บางที่คงไปได้แค่ครั้งเดียวครับ

 

กล่องไม้ขีดก็เป็นอีกอย่างที่ผมเก็บ ใครไปเที่ยวไหนก็จะฝากเขาหยิบมาให้ อันสองอัน

coke-013

กล่องไม้ขีดชุดนี้น่าจะเก่ามาก จากญี่ปุ่นสมัยโทรศัพย์ยังมีเลขแค่ หกตัว อาจจะแก่กว่าผมอีกหรือปล่าวไม่แน่ใจครับ

ของเล่น McDonal ก็เป็นของโปรดผมอยู่ช่วงนึง เวลาจะซื้อต้อง ซื้อพร้อม Happy meal หนึ่งชุด จนต้องเลิกสะสมตอนที่ออก ชุด 101 ก็มีตั้ง 101 ตัวใครจะกินมันเข้าไปไหวอ่ะ Happy meal ร้อยกว่าชุด ผมเลยเลิกเลยครับพี่น้อง

 

หลังจากนั้นก็เริ่มแตกลาย มาเป็น แก้ว shot, แก้วเบียร์, hand bill หนังต่างๆ,เหรียญ ร9, นิตยสาร Room, รวมไปถึงต้นไม้ด้วย

 

my-003 my-001

และล่าสุด ก็ ปั้นชากับป๋องแป๋งที่เขียนไว้เมื่อ blog ที่แล้วครับ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีของที่เก็บมาเย๊อะแย๊ะอย่างนี้ เมื่อไหร่จะเริ่มเก็บเงินวะเนี่ยกู !! เฮ้อ !!

 

น้องๆหนูๆ จะสะสมอะไร ปรึกษา คุณพ่อคุณแม่ก่อนนะครับ🙂

 

จบครับ

 

ดูรูปทั้งหมด

One Response to โอ้วววว ผมเป็นนักสะสมด้วยนี่หว่า ลืมเลย

  1. Pongsit says:

    พี่น้องครับ เรื่องขายกระป๋องผมเปรียบเที่ยบให้ฟังเฉยๆครับ ไม่ได้คิดจะขายจริงครับ
    ต้องขอโทษที่ทำให้สับสนครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: